نمی دانم دردم از چیست

فقط میدانم

چشمان گریانم از برای آزادی خاک

باران زده است

با یه رعد به ابر چشمام

این اشک که کم میاره

تا با اون اروم بگیرم

یا که از دوریت بمیرم

         ****

دل من نبضی نداره

همش داره بد میاره

این بغضه بجاش نشسته

که بودنم رو میشماره

ساده بستم رخت

 از این دنیا خوب جستم

دور ز تو اکنون

وابسته ولی رنجور

دیوانه ولی عاشق

دلبسته ولی دلتنگ

چشمان تو

 آبی بیکرانه است

که حس دوست داشتن در ان موج میزند

اصلا چشمان تو

 حس غرق شدن به من میدهد

کاش میشد

 در دریای تو غرق گشت وزنده بود

پرواز را دوست داشتن

تکراری از دوست داشتن توست

قدم به قدم

پرواز می کنم در هوایت

تا شاید باز هم

تمثالی از تو در بر چشمانم بنشانم

انگار قلبم پر سخن نا گفته باشد

و سپیدی کاغذ محرم راز هایم

عجب گوش شنوایی دارد برگهای کاغذ و

من عجب دلی پر ازغم

آن دست تو،

 که دم به دم در پی اش بودم

که آذینی از خط طلایی پرگار

 بر بندی از آن بنشانم

ساده سپردی به کس دیگر

از بهر لجاجت با من

ولی کاش میدانستی

که من

اکنون تنها یک جسم متحرکم

آتشکده ای که از جنس قلب توست را می گویم

می پرستم او را

از زرتشتم انگار

که اتش پرست قلب تو گشته ام

و شاید

زرتشت زرتشتم در یاد تو

و...

که کردارم نیک                                    

    به سان روی زیبایت

پندارم نیک                   

 چون توای در خیالم

و

گفتارم نیک                                       

 چون روی شعر وسخنم به توست