چشمان تو

 آبی بیکرانه است

که حس دوست داشتن در ان موج میزند

اصلا چشمان تو

 حس غرق شدن به من میدهد

کاش میشد

 در دریای تو غرق گشت وزنده بود

پرواز را دوست داشتن

تکراری از دوست داشتن توست

قدم به قدم

پرواز می کنم در هوایت

تا شاید باز هم

تمثالی از تو در بر چشمانم بنشانم

انگار قلبم پر سخن نا گفته باشد

و سپیدی کاغذ محرم راز هایم

عجب گوش شنوایی دارد برگهای کاغذ و

من عجب دلی پر ازغم

آن دست تو،

 که دم به دم در پی اش بودم

که آذینی از خط طلایی پرگار

 بر بندی از آن بنشانم

ساده سپردی به کس دیگر

از بهر لجاجت با من

ولی کاش میدانستی

که من

اکنون تنها یک جسم متحرکم

آتشکده ای که از جنس قلب توست را می گویم

می پرستم او را

از زرتشتم انگار

که اتش پرست قلب تو گشته ام

و شاید

زرتشت زرتشتم در یاد تو

و...

که کردارم نیک                                    

    به سان روی زیبایت

پندارم نیک                   

 چون توای در خیالم

و

گفتارم نیک                                       

 چون روی شعر وسخنم به توست

لبخندکی میزنم گاهی به زندگی

شادی هم دگر مغرور گشته

لبخندم انگار حسی از تمسخر لجاجت الود دارد

گریه ام می گیرد وپس ان خنده ای باز هم

خنده ای از روی غرور

میشود نگاهی آمیخته با درد به این لبخند کرد

نگاهی که هر دم یاد اشک را در ذهنم تجسم می کند

ویا شاید بهتر است

حسی از گریه داشت

آنگاه که چشمانت می خندد

ویا حسی از خنده

آندم که لبانت هلال افتاده ایست

مجهولها در وقاحت کفنم رنگ باخته اند

یک عصای مجهول

 با آن نقطه تردیدش میدهد آزارم

دلم درگیر خاطرات است و

از هر رشته افکارم

تار وپود کفنم را ساخته ام

کفن من

پارچه ای توزی  از جنس جشن است

کفنم هدیه والنتاین عمر من است

هدیه به غریبه دل بستن تو

شکمم را صابون اندود کرده بودم

که باهم خواهیم بود

اما چه غریبانه در کفش کفن پوش شدم

عصاره دوست داشتنت

قطره های اشکم بود

ولی تو با هر ذره ی ان غریبه بودی

از جنس پولاد بود پلهای دوست داشتن من

اما چه بی تفاوت

گره از گردن پیچ باز کردی

بگذار تا در گذرم از روزگارو

 بنگرم به عاقبت

که هر چه از اول ساخته بودم فتیر بود