گلهای  یاس

دوش ، آن رشته های یاس ، كه بود

   خفته بر سینه دل انگیزت

   راست گفتی كه آرزوی من است

   كه چنان گشته گردن آویزت

  با چه لبخند های ناز آلود،

با چه شیرین نگاه شورانگیز

باز كردی ز گردن و...

               دادی به من

آن یاس های  عطر آمیز

بوسه دادم بسی به یاد تواش:

دلم از دست رفت و مست شدم

آن چنانش به شوق بوییدم

كه به بوی خوشش ز دست شدم

دوش، تا وقت بامداد مرا

گل تو را در باليين بود

در بر من بخفت و عطر افشاند

بسترم، تا به صبح ، مشكين بود.

 به شگفت آمدم كه: این همه بوی

ز گلی این چنین، عجب باشد

حیرتم زد كه: راز این گل چیست؟

كه چنین از آن طرب باشد...

آه، دانستم،-ای شکوفه ناز-

راز این بوی مستی آميزت:

كه اندر آن رشته، بود پیچیده

تار از گیسوی دلاويزت........

                                                      سايه مرداد1325